บทที่ 162 อริสาป่วย

ในความฝัน มีแต่ความมืดมิดอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าแสงสว่างไม่มีอยู่จริงในโลกนี้

อริสาเดินเตร็ดเตร่อยู่กลางราตรีอันมืดหม่น ไร้จุดหมายปลายทาง กำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง เมื่อเสียงหัวเราะของเด็กหญิงตัวน้อยก็ดังขึ้นแว่วมาที่หู

"แม่คะ คราวนี้หนูได้คะแนนเต็มอีกแล้ว แม่สัญญาว่าจะให้รางวัลหนูนะคะ"

เ...